بررسی اورژانسهای راه هوایی فوقانی در کودکان بستری در بخش گوش و حلق و بینی بیمارستان امام خمینی(ره) در سالهای 75-1370
اورژانسهای راه هوایی فوقانی به تمامی حالاتی که به نوعی باعث انسداد در مسیر راههای هوایی فوقانی میگردد اطلاق میشود.
بخش کثیری از اورژانسهای طبی مربوط به انسداد مجاری راه هوایی تنفسی می باشد. انسداد بسته به محل آن به دو دسته تقسیم میگردد: انسداد راه هوایی فوقانی و انسداد بخش های تحتانی درخت تراکئوبرونشیال.
آنچه در این مطالعه بیشتر مورد نظر و بررسی ما می باشد اورژانس های راه هوایی فوقانی در رده سنی اطفال است.
اورژانس های راه هوایی شامل چند دسته است:
1- عوامل مکانیکی از قبیل جسم خارجی، تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری و تراکئوستومی.
2- عوامل التهابی و عفونی از قبیل اپی گلوت حاد، کروپ و لارنژیت.
3- آنومالی های مارزادی مانند تنگی مادرزادی برونش و تراشه، آترزی کوان.
در برخورد با چنین بیمارانی آنچه اهمیت دارد این است که از لحظه برخورد با بیماران که اکثرا دچار دیسترس تنفسی می باشند تا نجات بیمار یک زمان طلایی (Golden time) در اختیار داریم تا بیمار را از مرگ نجات دهیم. لذا در برخورد با بیمارانی از قبیل اقدام درمانی باید خیلی سریع آغاز گردد. از اینر و بر آن شدیم تا به بررسی بیشتر این موارد و علائم یافته های بالینی آنان بپردازیم. در بررسی های انجام شده نتایج ذیل بدست آمده است:
انسداد در بیشتر مراجعین به علت جسم خارجی بوده است که مهمترین علامت در این افراد استریدور می باشد. تنها در 5% افرادی که جسم خارجی داشته اند آنومالی مادرزادی همراه وجود داشته است. 22% بیماران تنگی تراشه متعاقب لوله گذاری و تراکئوستومی داشتند. 23% اورژانس ها را عفونت و التهاب مجرای هوائی تشکیل می دهد که از این میزان کروپ 18% و لارنژیت 4% را شامل میگردد. بیشترین آنومالی مادرزادی که منجر به اورژانس های راه هوایی شده آترزی کوان بوده است. تنها یک مورد تنگی مادرزادی برونش نیز وجود داشته است در هیچکدام از گروهها مرگ و میر نداشتیم.
رساله پزشكي دكتر ناصر شیرخوانی – 1376
استاد راهنما : دكتر رزم پا........به نقل از سایت اقای دکتر رزم پاwww.razmpa.com/pe